در اسمان تصویری از زندگی خود دیدم ، همه جا دو ردپا بود

یکی از ان من و دیگری رد پای خدا بود

وقتی در اخرین تصویر زندگیم به روی شنها نگاه کردم

دیدم گاهی فقط یک ردپا میبینم

دیدیم اینها در سخت ترین مواقع زندگیم بوده

از خدا پرسیدم

خدایا فرمودی اگربه تو ایمان بیاورم

هرگز تنهایم نخواهی گذاشت

پس چرا در سخت ترین مواقع زندگی رد پایی از تو نمیبینم

چرا در ان اوقات رهایم کردی؟

فرمود فرزند عزیزم

تو را دوست دارم

و هرگز تنهایت نگذاشته و نخواهم گذاشت

اگر در سخت ترین اوقات فقط یک رد پا میبینی

ان رد پای من است که تو را به دوش کشیدهام

وقتی به چیزی اعتنا نکنیم خود به خود بی اهمیت می شود

اينجا از حوالي هر خياباني كه بگذري سرگردان خطوطي مي شوي موازي، كه تعبيري ندارد.

اگر پشت چراغ به پائي تاول زده رسيدي، بپرس از كلاس چندم شروع كنيم تا ياد بگيريم

روي آدم ها از هر طرف هم كه حساب كني حاصلش اشتباه مي شود. . . . .؟؟

                 اساس هستی من زین خراب آباد است

دلا منال ز بیداد عشق یار که یار

                 تو را نصیب همین کرده است و این داده است

                                                                                        حافظ

انتها...انتها و انتها.........

 و انتهایی برای انتهای ما نیست.......

 و این همان راز زندگسیت

برف، برف، برف و دیگر هیچ...
آنچه سپید است دل عاشقان است

 و دفترهای کهنه ی خاطرات،
وگرنه دیگر همه سرماست اینجا.
می دانم،
تا صبح جز یخ نخواهد ماند بر زمین،
جز یخ نخواهد ماند بر دل عاشقان.

پيداست هنوز شقايق نشدي

 زنداني زندان دقايق نشدي

 وقتي که مرا از دل خود مي راني

 يعني که تو هيچ وقت عاشق نشدي....

شکستن قلبم را نشنيدي چون غرورت بيداد ميکرد

اشکهايم را نديدي چون محو تماشاي باران بودي

ولي اميدوارم انقدر در ايينه مجذوب زيباييت نشده باشي

که حداقل زشتي ديو خود خواهيت را ببيني باشد

که با ديگران چنان نکني که با من کردي.......

سنگين گذشت لحظه از هم جدا شدن، اين بود انتهاي آشنا شدن

ايمان بياوريم به آغاز فصل سرد، ايمان بياوريم به از هم جدا شدن

هرگز از بی كسی خویش مرنج،

 و از این فاصله ها كه میان من و توست،

 هرگز از دوری این راه مگو، و هر آنگاه كه ‏‏دلت تنگ من است،

بهترین شعر مرا قاب كن و پشت نگاهت بگذار،

 تا كه تنهاییت از دیدن من جا بخورد،و بداند كه ‏‏دل من با توست....!!!؟

وقتی دلم به درد میادو کسی نیست به حرفهایم گوش کند،

وقتی تمام غمهای عالم در دلم نشسته است،

وقتی احساس می کنم دردمندترین انسان عالمم،

وقتی تمام عزیزانم با من غریبه میشوند،

و کسی نیست که حرمت اشکهای نیمه شبم را حفظ کند...

وقتی تمام عالم را قفس می بینم...

بی اختیار از کنار آنهایی که دوستشان دارم..

بی تفاوت می گذرم...

آنگاه که نمادی از امید در فنجانه قهوه ات نمیبینی

آنگاه که در طالع این ماهت خبری از معجزه نیست

بدان که خداوند همه چیز را به دست خودت سپرده

    تا بهترین هارا به ارمغان آوری

فکر میکنی دلم تنگ نمی شود؟
فکر میکنی صدایت اگر نوازشگر دل بی تابم نباشد
و موسیقی مهربانیت بر طپشهای قلبم رهبری نکند
آرام و قراری دارم؟

فکر میکنی اهمت دارد
روباه و پلنگ و گرگ، از جنس شقایق باشند
یا از جنس خنجرهای فرصت طلب روزگار؟

دلِ تنگ بنفشه ها با گذر هر ثانیه
برای نبود روشنایی آفتاب
تنگتر می شود
فکر میکنی بنفشه ها
شبها
به جای خالی آفتاب
از ماه نور می خرند؟
و گلبرگهایشان را به عشوه می گشایند؟
فکر میکنی از جنس بُرندهء خیانتم
یا مثل لطافت پارچهء ابریشمی فریبکار؟

فکر میکنم تشنه ام
قبل از اینکه التماس کنم
یک لیوان مهربانی برایم بگو...

فکر میکنی عشق هم مثل عطش می ماند؟
که با جرعه های مهرورزت اگر سیرابم کنی
دیگر محبت را ننوشم؟

فکر میکنی قبله ام اگر الله ندارد
ستایش را نمی شناسم؟
مگر من سوره های آزادی را نسجودم
و به مُهر عشق نماز نخواندم

فکر میکنی مثل همهء پرندگان
در فصلی از سال کوچ میکنم؟

باور کن
من از عشاقم
از قبیلهء ناپدید شدهء عاشقان

داشت می رفت

گفتم بمان نماند با خود عهد بستم

که اگر هم آمد به او حرفی نزنم او که رفت

و نماند من ماندم و خو گرفتم به ماندنِ بی من

    دل من تنها بود   

     دل من هرزه نبود     دل من عادت داشت       که بماند یک جا         

 به کجا؟

معلوم است       به در خانه ی تو

 دل من عادت داشت                 که بماند آن جا     

             پشت یک پرده تور                       که تو هرروز آن را
                                                                                          به کناری بزنی
دل من ساکن دیوارو دری   

                            که تو هرروز از آن می گذری  

                                                           دل من ساکن دستان توبود

دل من گوشه یک باغچه بود            که تو هرروز به آن می نگری

دل من رادیدی؟               

                   ساکن کفش تو بود
                                                  یادت هست؟

تو !
که به اندازه ی همه ی دریاهاست
دوست دارم ات
تو !
که به اندازه ی همه ی کوههاست
دوست دارم ات
تو !
که به اندازه ی همه ی دشت هاست
دوست دارم ات
عشق و ژرفای دریا
عشق و بلندای کوه
عشق و پهنای دشت
تا آب ، بر سنگ خاک من
که رقص ذره های همه ی فرداهاست
 

همچناندر جستجوی عشق تا بیابم
در کنارش بنشینم تا ابد بستایم
تو کجایی که همه پاکی عشق از توست
همه ناباوریهایم با تو خواهد شد سست
تو کجایی که نگاهی به نگاهت بکنم
سیر شوم از هر نگاه دیگری دل بِکَنم
تو کحایی که همه هستی را در منِ دیوانه ببینی
آسمانی بشوی، نه چون مردانِ زمینی
تو کجایی که با هم به تکامل برسیم
نو شویم و پر گشاییم و از اینجا برویم
تو کجایی که صداقت را با تو بشناسم
با سخنهای خود افکارت را من بنوازم
تو کجایی نکند مرا ز یادت ببری
یا که در غمِ نبودم رو به صحرا بروی
تو کجایی نکند جایگذینم بکنی با دگری
خو بگیری نگذیر با عشقهای گذری
تو کجایی که سوختم در سرای نبودت
سر برس لبریز عشقم کن و سیراب وجودت